“Kostbaar Bloed, oceaan van goddelijke barmhartigheid: stroom over ons heen! Kostbaar Bloed, zuiverste offer: schenk ons alle genade! Kostbaar Bloed, hoop en toevlucht van zondaars: verzoen ons! Kostbaar Bloed, vreugde van de heilige zielen: trek ons naar U toe! Amen.” Sint-Catharina van Siena
Beste vrienden,
Net zoals de maand mei gewijd is aan de Heilige Maagd Maria, is de maand juli van oudsher gewijd aan het Kostbaar Bloed van Christus. Op sommige plaatsen en in bepaalde kalenders wordt het feest van het Kostbaar Bloed van Christus nog steeds op 1 juli gevierd. Sacred Scripture abounds with texts to deepen our knowledge and love of this great mystery. De Heilige Schrift staat vol met teksten die ons inzicht geven in en onze liefde verdiepen voor dit grote mysterie. Bovenal herinneren we ons de Menswording, dat kwam als het Lam van God om de zonden van de wereld te dragen. De kelk van het lijden en de eucharistische kelk van het Nieuwe Verbond, tot stand gebracht door het vergieten van Zijn bloed, zijn nog twee voorbeelden van verwijzingen die in de Bijbel te vinden zijn. Bovendien vertelt de heilige Johannes hoe Jezus Christus door de lans werd doorboord en hoe er uit Zijn bloed en water vloeiden.[i]
De maand juli biedt ons dan ook een geschikt moment om onze liefde voor het kruis van Christus te verdiepen, waarop Hij Zijn kostbaarste bloed heeft vergoten ter vergeving van onze zonden. Als overdenking voor deze maand presenteren we een fragment uit het boek van pater Miguel Angel Fuentes over verlossende pijn.
“Het Kruis heeft vleugels”
Beste zieke vriend:
Je hebt hier een boekje in handen dat ik heb samengesteld om je bij te staan in je lijden. Daarin heb ik overwegingen en gebeden verzameld die je kunnen helpen je hart tot God te richten tijdens de lange uren van zwakheid.
Pijn is een roeping. Hoewel het voor velen misschien vreemd en zelfs schandalig klinkt om zo’n uitspraak te horen, is het toch zo, en zo moeten wij, die de genade van het geloof hebben ontvangen, het ook begrijpen. Jezus werd door de profeet Jesaja al eerder „een man van smarten, vertrouwd met lijden“ genoemd; en wij allen zijn door God de Vader geroepen om „naar het beeld van Zijn Zoon te worden gevormd“. Pater Pio schreef: “Wees ervan overtuigd dat hoe meer God een ziel behaagt, hoe meer Hij haar op de proef zal stellen. Wees daarom moedig! En ga altijd vooruit.” De Engel van Fatima spoorde de kleine herders aan: „Aanvaard en draag met nederigheid het lijden dat de Heer jullie oplegt.”
Zielen die gezegend zijn met de „geest van het geloof” hebben dit mysterie ten volle begrepen. Zoals bij alle mysteries onthult God het niet aan hen die zichzelf wijs „achten”, maar aan hen die nederig zijn, zelfs aan kleine kinderen. Francisco, een van de Portugese herdertjes aan wie de Maagd in Fatima verscheen, zei op slechts negenjarige leeftijd tegen zijn zusje Jacinta, die zes was: „Laten we dit offer brengen voor de bekering van de zondaars,” en met gevouwen handen bad hij: „O mijn Jezus, het is uit liefde voor U en voor de bekering van de zondaars.”
Om precies dezelfde reden zei Moeder Teresa van Calcutta altijd: „Heb lief tot het pijn doet; als het pijn doet, is dat het beste teken.” Pijn is het grootste teken van liefde.
Alleen op deze manier kunnen we begrijpen waarom de heiligen het kruis, het lijden en het martelaarschap als een vreugde zijn gaan beschouwen. De heilige Margaretha Maria Alacoque, die de openbaringen van het Heilig Hart van Jezus ontving, schreef: „Wanneer ik zie dat mijn lijden toeneemt, ervaar ik dezelfde vreugde die de meest hebzuchtigen en ambitieuzen voelen wanneer zij hun schatten zien toenemen.” En de heilige Thérèse van het Kind Jezus riep uit: „Ik ben op het punt gekomen dat ik niet meer kan lijden, want alle lijden is mij zoet.” De heiligen werden verliefd op het kruis; Don Orione schreef: „Jezus wordt bemind en gediend aan het kruis en met Hem gekruisigd, en niet andersDe heilige Louis-Marie Grignion de Montfort riep uit: „Als het Hoofd met doornen wordt gekroond, zullen de leden dan met rozen worden gekroond? Als het Hoofd op weg naar Golgotha wordt bespot en met modder besmeurd, zullen de leden dan geurend op een troon van glorie willen leven?” De grote missionaris van het Oosten, de heilige Franciscus Xaverius, schreef in zijn brieven: „Zij die vreugde vinden in het kruis van Christus, onze Heer, vinden rust terwijl zij deze inspanningen doorstaan, en sterven wanneer zij ervoor vluchten of zich erbuiten bevinden.” De heilige Teresa van Jezus vroeg aan God: „Lijden of sterven En de heilige Ignatius van Antiochië, die nog heel dicht bij de tijd van de apostelen leefde, schreef in een van zijn brieven op weg naar het martelaarschap: „Ik weet heel goed wat goed voor mij is… Laat vuur, het kruis, roedels wilde dieren, verscheuring, verminking, het ontwrichten van botten, het verminken van ledematen, het verpletteren van mijn hele lichaam, alle wrede kwellingen van de duivel over mij komen, op voorwaarde dat ik Christus mag bereiken”; en elders smeekte hij: „Sta mij toe het lijden van mijn God na te volgen.”
Wat een mysterie is dit toch, waarvan het verborgen inzicht aan zo weinigen is geschonken!
Luke John Hoocker was een jongen die slechts vijf jaar leefde in Avondale, Pennsylvania (Verenigde Staten); hij stierf in 1996. Al op zeer jonge leeftijd kreeg hij te maken met kanker, waardoor hij van dichtbij kennis maakte met pijn en lijden. De Heilige Geest leerde hem echter het mysterie van het lijden; op vierjarige leeftijd kon hij tegen zijn moeder zeggen dat ze geen pijnstillers voor hem moest vragen, omdat „ik moet lijden voor de zondaars”. Hij was gefascineerd door ‘kruisen’; na een operatie had hij een litteken op zijn buik in de vorm van een kruis, en hij tekende altijd kruisen zoals datgene dat hij zelf had. Op een dag tekende hij, uit vriendelijkheid, een kruis voor een zuster van de Dienaressen van de Heer en de Maagd van Matará die bij hem op bezoek was, en gaf het haar met de uitdrukkelijke instructie dat ze het „met de andere zusters moest delen”. Het geheim? Hetzelfde als dat van alle heiligen: de liefde voor God.
Enkele maanden voor zijn dood, op 18 oktober, het feest van Sint-Lucas, vroeg hij zijn vader om een lied voor hem te maken voor „Sint-Lucas-Johannes“ (dat wil zeggen: voor hemzelf, die hij al als een heilige beschouwde); zijn vader zei tegen hem: „Je gaat je nederigheid verliezen“, maar hij antwoordde: „Papa, zijn heiligen niet degenen die heel veel van God houden? Nou, ik houd heel veel van Hem.“ Op een dag, toen hij in de mis zat, staarde hij naar het kruisbeeld en zei tegen zijn moeder: ‘Mam, zie je dat? Het kruis… heeft vleugels om mij naar de hemel te dragen. Zou het dan niet ook vleugels voor ons kunnen hebben?’
Moge Onze Heilige van het Kostbare Bloed ons de genade schenken om onze liefde voor het kruis te verdiepen en het Kostbare Bloed dat haar Zoon voor onze verlossing heeft vergoten, altijd te vereren. Mogen wij in Zijn Kostbare Bloed troost, vrede en standvastigheid vinden.
Bronvermeldingen
Feest van het Kostbare Bloed
[i] Cf. https://www.vatican.va/roman_curia/congregations/ccdds/documents/rc_con_ccdds_doc_20020513_vers-direttorio_en.html#Chapter%20Four
Ontdek meer van Friends of the Cross
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.